Wat was het prachtig.
Natuurlijk: alles zat mee, het weer, de prachtige omgeving, de ambiance, het decor, het publiek, de muzikanten en de zangeres.
Wie Heleen Suiker de afgelopen jaren heeft gevolgd, heeft gemerkt dat ze bezig is met een innerlijke ontwikkeling. Het gekke grote malle wijf maakt steeds meer plaats voor de volwassen vrouw die haar weg vindt op haar levenspad.
Je zou het kunnen zien als een ontwikkeling van oppervlakkig naar diepgang, maar bij Heleen Suiker ligt dat niet zo simpel. In feite werkt ze altijd al met lagen, met humor, met weemoed en met kracht.
In deze show lijkt ze haar weg helemaal te vinden en tegelijkertijd gaat de show over die weg. In een stralenkrans licht, verschijnt ze als een diva, als La Suiker. Ze zingt vervolgens haar liederen met haar karakteristieke krachtige stemgeluid omringd door een viertal rasmuzikanten, die ook echt onderdeel van de show zijn.
Haar liedjes zijn ingetogen, charmant en je leeft er graag in mee, Heleen zuigt je haar leven in. Eerst nog vanaf een voetstuk, maar gaandeweg komt er meer nabijheid, ook de onderlinge band van Heleen en de muzikanten gaat leven.
Naarmate haar diva rol de eerste scheurtjes begint op te lopen, komt steeds meer de kwetsbare artieste erdoorheen schijnen. La Suiker transformeert langzaam naar Heleen, die zich uiteindelijk hardop afvraagt: waar zal dit gepruts toe leiden?
Een vraag die we ons allemaal wel eens stellen of zouden moeten stellen.
Ik weet ook niet waar het allemaal toe leidt. Maar ik weet wel dat ik een avond lang genoten heb van een ras artieste met een stel heerlijke muzikanten in een pakkende, mooi opgebouwde muzikale theatershow.
Ik had het niet willen missen.